9.03 ve 19.07 leri sadece siz kutlarsınız.
19.05 i tüm Türkiye. İşte bu yüzden her zaman GALATASARAY! 19 Mayıs (G)ençlik ve (S)por bayramımız kutlu olsun.

“Göz boyama denilen bu mu?”

(daha fazla…)

Android Robot Charger

$25.00 USD

http://www.thefancy.com/sales/4965/android-robot-usb-device-charger

(daha fazla…)

1. MSDN, LINQ Projesi ana sayfası
2. LINQ dili ile uygulamanızın içerisinden sorgu cümleleri üretmek ve öğrenmek için faydalı bir uygulama olan LINQPad.
3. MSDN – Channel 9, Anders Hejlsberg ve developer takımının yazı dizisine ulaşabilirsiniz.
Sanırım artık konuya geçebilirim. (daha fazla…)

şehirler insanlara gördükleri her şeyi satın aldırtmak için kurulmuştur

yokluğumu merak edenlerim sağolsun. etmeyenlerim, etmeyecek olanlarım da.

nasibini arayan saate bakmaz.

burada yaşamak ve geceleri üstümü farsça kelimelerden bir yorganla örtmek isterdim.kelimelerinden bir yorganla.

bu amcamız sevmenin sevdiğine kazak örmek demek olduğunu söylüyor galiba bize. ya da ben öyle vehmettim. neyse…

yağmur yağdığında, müzik yapan bina

Benim gerçeğimin bir ampülün duya olan ihtiyacı gibi hayale ihtiyacı var. Hayal gücümün de bir körün değneğine duyduğu ihtiyaç gibi gerçeğe ihtiyacı var.

estetik hazzın doruklarına çıkartıyor insanı bu hat.

bi de, ne sevilesi bir kelimedir şu “bereket”…

“bazı insanlarda ruh sağırlığı olduğunu kabul edemezsiniz bir türlü. bu yüzden sürekli sesinizi duyurmaya çabalarsınız onlara. yazarak, anlatarak, söyleyerek, göstererek. yaşamda insanın birçok çabasının beyhude olması gibi bu da beyhudedir.

ruhları bile duymaz.

biz bu sözü insanların dalgınlıklarına, kayıtsızlık anlarına işaret etmek için kullanırız, oysa ruh duymazlığı çoğu insanın içinin sağırlığındandır.”

(*) murathan mungan, “kağıt gemiler”, notos, 30, 2011, s. 86.

Dünya ile Âhiret, doğu ile batı gibidir. Hangisine daha çok yaklaşırsan, diğerinden o kadar uzaklaşırsın.

fi tarihinde düşündüğüm ne varsa hepsini tek tek yapıyorlar birader! renk daktilosundan müzik daktilosuna, elin havadaki hareketleriyle müzik üreten elektronik aletten denizle rüzgardan oluşan orkestraya, züccaciye orkestrasından zerzevat orkestrasına, ne ararsan! (bugünkü gazete haberi: örümcek ağından keman teli üretmiş japonlar. bak bunu hiç düşünmemiştim!)

herkes azıcık bi insan taklidi yapsa mesela

bir dükkandayken birbirimize yol versek, birbirimizin gözlerine bakıp selam verelim, şiirler düzelim demiyorum

ya da sinirlerimizi bi kontrol etmeye çabalasak, aslında ciddi çok da zevkli sinirlenmişsindir ama ben bu adamı/kadını kaaaale almıycam karşim diyip ona bağırmazsın, kızmazsın bile

aslında insan taklidi yani

sayfayı dikey olarak hareket ettirdiğinizde kurukafaların rüzgarda dalgalanan başaklar gibi salındıklarını göreceksiniz. bir ölüm dansı değil bu; aksine, bize sundukları hayat dolu bir gösteri. soneler okuyorlar. altından yapılma kafatası kemiklerinin çiğ ışıltısı bir ironiden öte değil. gözçukurlarının gözden eksiği yok fazlası var. alınlarında zarif bir istihza çizgisi. bedenlerinin ölümlülüğünü kabul etmiş toprak, ayrılmakta zorlanmamışlar ondan. ama işte, anlatmak istedikleri burada, gözçukurlarının ve alnın ardında bir yerde. hayata sığamamış, ondan taşmış olanlar, hayatöncesinde kutsanmış bir materia prima’ya doğru bir geriye-yolculuğun imgeleri olarak bağrımıza boca edilmek için.

herkes hiçbir şey üretse, herkes hiçbir şey tüketse. insanlar azıcık insana, dünya da dünyaya benzerdi o zaman.

eşek hangisi?

sonra yaşlandı.

bilgelik kırıntılarıyla aralarını dolgulamak istedi magnum opus’unun. hiç bulunmadığı şehirlerin sokaklarından geçti, uğultularına karıştı, ikindi çaylarını yudumladı buğulu bardaklarından sessizce.

sonra bir denize nelerin atıldığında tekrar su yüzüne çıkabileceğinin kısa listesini çıkardı zihninin bir köşesinde. insanlığın eski dostu olan umudun, herkesin ayrı bir yerinden çekiştirip durduğu ölüm korkusunun, yalnızlığın ironik neşesinin bu listede yeralıp alamayacağını yokladı.

kıyıya yanaşır gibi yapmayacaktı. kadim bir karardı bu, karar olmanın ötesinde handiyse kendiliğinden bir yönelişti.

bir kalem, bir kurşun. bir kurşunkalem diyelim, daha masum olsun. olur mu? olmaz ama olsun. bir kalem, bir hayat, bir kurşun. ona kızan ben. bana kızan siz. size kızan ben. bir kalem, olup olacağı bir kurşun-kalem. bir duvar, iki duvar, üç duvar. dördüncü duvar yok, yıktım onu. kurşunkalemimi bir kazma, bir kürek ettim. molozlar? hayır, temizlemedim onları, gerek yoktu, aşağısı uçurumdu zaten. kesif bir toz bulutu kalktı sadece. birazcık öksürdüm, genzim yandı, o kadar.

bir kurşun, bir kalem.

yeter.

insanlar kalktıklarında masalarından, bir süre daha oturur orada boşlukları.

“demin”, demin “şimdi”ydi. oturmakta olan boşluk, bunu kafamıza kakar durmadan.

bazılarımız incinir.

bir dal zarafetle uzandığında pervazdan görüş alanına, bahar bacadan girmiş demektir. kimbilir kaç bin gümüş günden kalma tülünü çek kenara, bir gözünü kapa öbürüyle bak, sonra öbür gözünü kapa berikiyle bak, sonra ikisiyle birden bak, şaşı bak, normal bak, kocaman gözbebekleriyle bak, kısıp gözlerini bak, nasıl bakarsan bak, bahar gelmiş demektir. bahar geldiğini belli ettiğinde geç kalmaktan korkma, son anda da olsa yakalayamamaktan kork sevinç katarını. korkma korkma, baharın yüreği yufkadır, birkaç saniye de olsa bekler gözlerindeki ışıltı festivalinin işaret fişeğini.

karanlık laflar ettiğinle kalırsın. utanırsın. sonra takarsın kuyruklarını kelimelerinin. nasıl da o bi gıdımlık sabrını tüketmiş çocuk uçurtmalarıdır onlar!

sonra, onca zaman sonra bir gün elbet yerli malı pinochet’ler güzelliğin hükmüyle bunalırlar. gençkızlar yeniden çiçeklenir, oğlanlar afili bisikletlerine binerler. kitaplar kanatlanırlar ölü toprağını silkinip.

unutulmuşluğun huzuru. artık hiç okunmayacak gazeteler, bakılmayacak ekranlar, dünyanın gerisinin kararıp silinişi. aylak aylak gezinen simli bulutlar.

gereksizleşmiş eski boşluklar. sepyalaşmış ihanet ve küfürler.

yürümek deyince sevgi soysal gelmeli akla, biliyorum. ama ben şimdi herşeyden azade, salt yürümek diyorum. bayır aşağı yürümek. ormanın kokusuyla bütün bir yorgun hayatı dinlendirmek. belki sonra bir bardak çay, birkaç siyah zeytin. sonra belki biraz kestiririm gölgede. taş duvarlardan biriyle üç beş dağınık ve sessiz kelime konuşurum. bir serinlik yeter, sabah ya da ikindi serinliği. mümkünse hiç insan olmasın, karşılaşmayayım kimseciklerle.

geri dönülmez ufkundayım yorgunluğun.

sevilir bazı evler —çoğalır onlarda insan
yerilir bazıları —neden eskidiler diye
bilinmez ki eskiyen nedir nicedir
evcildir ev dilincedir karınca kararınca

koyu kırmızı bir evim vardı ve başka renkler
bendim koyu kırmızı olan —belki doğum lekesi
asılı çamaşırlar, kırık dökük çitler ve daha neler
yerli yerince güzeldiler

taşınırsın bazı evlerden —nedir taşınan
benzemez bir pencere başka bir pencereye
bilinmez ki ev ölür eşikten bacaya
sahibi bir gün karanlığa karışınca

“Elimizdeki bütün işleri bırakıp, evlerde, parklarda, yollarda öbek öbek toplanıp ve dağ başlarında bir araya gelerek omuz omuza yaslanarak düşünelim.
Hiç aşık olduk mu?
Neye aşık olduk?
Onu nasıl karşıladık?
Onun ilk niyetiyle donduk kaldık mı yoksa ilk nimet gözlerimizi onun gizlediği daha büyük bir nimete mi açtı.
Ve ikincisi üçüncüsüne
ve böylece
gide gide
gerçek marifetle gelebildik mi içiçe.”
/yaşamak, cahit zarifoğlu.

Bazen merak ediyorum, bazen nefret ediyorum, bazen çok kızıyorum, bazen neden böyle yaptı diyorum, bazen inanmak istemiyorum, bazen elim telefona gidiyor, bazen üzülüyorum, hepsi bir yana bazen çok özlüyorum

Bedenimi tutsak edebilirsiniz. Ruhumu, fikirlerimi, hayallerimi asla.!